Communicado de Anticapitalistas
Καθώς περνούν οι ώρες, η τραγωδία της Θέουτα αποκτά όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Μιλάμε ήδη για περισσότερους από 90 νεκρούς και ο αριθμός αυτός θα αυξηθεί τις επόμενες ώρες. Αυτό είναι το πρώτο που θέλουμε να επισημάνουμε: η σκληρότητα του συνοριακού συστήματος στη Βόρεια Αφρική μεταφράζεται σε απώλεια ανθρώπινων ζωών μεταξύ των πιο φτωχών και αβοήθητων στρωμάτων του παγκόσμιου πληθυσμού. Απέναντι στην αδιαφορία και την αποανθρωποποίηση που μας επιβάλλει αυτό το σύστημα, πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι πρόκειται, πάνω απ’ όλα, για μια άδικη τραγωδία που πλήττει ανθρώπινες ζωές.
Αυτοί οι θάνατοι προστίθενται έτσι σε εκείνους των εκατοντάδων ανθρώπων που χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο στον κοινό τάφο στον οποίο έχει μετατραπεί η Μεσόγειος Θάλασσα. Ένα σύστημα ελέγχου των συνόρων που προωθείται από την ΕΕ και το ισπανικό κράτος, στο οποίο το μαροκινό κράτος είναι συνεργός.
Είναι προφανές ότι το αλαουιτικό καθεστώς και η ολιγαρχία που κυβερνά το Μαρόκο φέρουν μεγάλη ευθύνη για αυτή την τραγωδία. Χρησιμοποιούν τη δραματική κατάσταση στην οποία κρατούν τον λαό τους προς όφελός τους, ενθαρρύνοντας συγκεκριμένες κινήσεις ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Οι δεσμοί του με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι περισσότερο από γνωστοί, όπως και η ιστορική αντιπαράθεσή του με την Αλγερία. Το μαροκινό καθεστώς είναι μια αποτρόπαια δικτατορία, που δεν διστάζει να καταλάβει και να αποικίσει τη Σαχάρα και να καταστείλει λαούς όπως τον πληθυσμό του Ριφ, καθώς και τις διαμαρτυρίες του ίδιου του λαού του.
Ωστόσο, το γεγονός ότι το καθεστώς των Αλαουιτών εκμεταλλεύεται την απελπισία του λαού του για τα δικά του συμφέροντα δεν μπορεί να αλλάξει την ίδια την πραγματικότητα. Πολλοί άνθρωποι, απελπισμένοι από τη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικών, προσπαθούν να μεταναστεύσουν σε χώρες του ιμπεριαλιστικού κέντρου με στόχο να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αυτός ο πληθυσμός, που έχει φτωχοποιηθεί από τον νεοαποικιοκρατισμό και τις τοπικές ολιγαρχίες, δεν αποτελεί “στρατό εισβολής”: αποτελεί μέρος του παγκόσμιου προλεταριάτου και, από ταξική άποψη, αξίζει την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μας. Όσοι σήμερα, από την αριστερά, αμφιβάλλουν σχετικά με αυτό το σημείο και υιοθετούν μια μονομερή άποψη για το θέμα, περιορίζοντάς το σε μια απλή συνωμοσία, επιδιώκουν απλώς να αποκρύψουν την ευθύνη του ισπανικού κράτους και της ΕΕ σε όλο αυτό το δράμα. Ήδη τον Ιούνιο του 2022, η προοδευτική κυβέρνηση συνασπισμού είχε εξαπολύσει μια επίθεση που, σε συνεργασία με τις μαροκινές δυνάμεις, είχε ως αποτέλεσμα 22 νεκρούς και εκατοντάδες αγνοούμενους στην τραγωδία του φράχτη της Μελίλια.
Και αυτή τη φορά, η μιλιταριστική ρητορική τείνει επίσης να κυριαρχήσει στη δημόσια συζήτηση. Η υιοθέτηση μιας ρητορικής που βασίζεται σε έννοιες όπως «εισβολή» ή «παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας» αντανακλά το βαθμό στον οποίο οι ιδέες που η δεξιά και η ακροδεξιά επιδιώκουν να διαδώσουν στο σύνολο της κοινωνίας έχουν διαποτίσει ώς και τομείς που θεωρούνται προοδευτικοί.
Η ΕΕ και το ισπανικό κράτος (υπό την «πιο προοδευτική κυβέρνηση της ιστορίας») έχουν αναθέσει μεγάλο μέρος του συνοριακού έργου στο μαροκινό καθεστώς και έχουν νομιμοποιήσει την αποικιοποίηση της Σαχάρας από αυτό, εγκαταλείποντας τον ιστορικό αγώνα του λαού της Σαχάρας. Αλλά όχι μόνο αυτό. Το ισπανικό κράτος και η ΕΕ είναι μέλη του ΝΑΤΟ, ενός ιμπεριαλιστικού και μιλιταριστικού μπλοκ που, παρά τις εντάσεις του με τις ΗΠΑ, αποτελεί μέρος του ίδιου πλέγματος κυριαρχίας επί των πληθυσμών και των χωρών του παγκόσμιου Νότου. Ο πλουτισμός των ευρωπαίων και ισπανών καπιταλιστών βασίζεται σε έναν συνδυασμό εκμετάλλευσης της δικής τους εργατικής τάξης και της εργατικής τάξης των μετααποικιακών χωρών, καθώς και στη λεηλασία των εδαφών και της οικονομίας τους. Γι’ αυτό, το να παρουσιάζεται αυτό ως μια διαμάχη με εθνικές διαστάσεις αποτελεί απλώς τέχνασμα που δεν αναγνωρίζει τις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας που επιβάλλει η ιμπεριαλιστική λογική και που υποδαυλίζει μια σύγκρουση που μπορεί να οδηγήσει σε πολεμικές συνέπειες.
Απέναντι στην αντιπαράθεση μεταξύ των εργατικών τάξεων σε εθνικό επίπεδο, πρέπει να είμαστε σαφείς και να δείχνουμε τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ και των δύο χωρών, που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση. Τα σύνορα δεν εμποδίζουν τη μετανάστευση: την καθιστούν πιο σκληρή και υποτάσσουν τον μετανάστη, δημιουργώντας καλύτερες συνθήκες ώστε στη συνέχεια η αστική τάξη να τους υπερεκμεταλλεύεται, μειώνοντας έτσι το βιοτικό επίπεδο του συνόλου της εργατικής τάξης. Η ισπανική αστική τάξη εκμεταλλεύεται, χωρίς ενδοιασμούς, αυτή την κατάσταση, αξιοποιώντας τους χαμηλούς μισθούς για να διατηρήσει τα κέρδη της.
Αυτή η σχέση έχει επίσης μια πολύ συγκεκριμένη οικονομική έκφραση. Μεγάλες εταιρείες όπως η Acciona, η Indra και η Repsol, μαζί με χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς όπως η Santander, αποκομίζουν κέρδη από την εκμετάλλευση των πόρων της κατεχόμενης Δυτικής Σαχάρας και από τη στήριξη του μαροκινού οικονομικού μοντέλου, ενώ το Μαρόκο εξακολουθεί να αποτελεί βασικό παράγοντα για τη Γαλλία, την Ισπανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προμηθευτής φθηνού εργατικού δυναμικού για τη γεωργία, τον κλάδο της φροντίδας και τον τομέα των υπηρεσιών. Πίσω από τα λόγια για καλή γειτονία κρύβεται μια συμμαχία που βασίζεται σε οικονομικά, γεωπολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, στην οποία μπορεί ενίοτε να αναδυθούν και εντάσεις και αποκλίνουσες τάσεις, αλλά που εγγράφεται στο ίδιο συστημικό μοντέλο και στο ίδιο ταξικό συμφέρον.
Η θέση μας είναι σαφής. Υπερασπιζόμαστε την ύπαρξη νόμιμων και ασφαλών οδών μετανάστευσης και την κατάργηση της στρατιωτικοποίησης των συνόρων, θέτοντας στο επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών. Αυτό είναι που θα απέτρεπε τις ανθρωπιστικές καταστροφές, αλλά και τη χρήση της μετανάστευσης ως μέσου εκβιασμού. Αγωνιζόμαστε αδιάκοπα ενάντια στον ρατσισμό και στηρίζουμε την ενιαία οργάνωση των εργατικών τάξεων, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους. Επισημαίνουμε και καταπολεμούμε τα οικονομικά συμφέροντα και τα πολιτικά συστήματα του ισπανικού κράτους και του Μαρόκου, και πιστεύουμε ότι μόνο η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών μπορεί να λύσει τα ουσιαστικά προβλήματα.
Δεν είμαστε όμως και αφελείς. Στο πλαίσιο αυτού του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος μπορούμε να επιτύχουμε ορισμένες βελτιώσεις, και ο αγώνας για αυτές είναι ουσιαστικός για να αποφύγουμε να πέσουμε στον γκρεμό. Ωστόσο, μόνο ένας μετασχηματισμός του συστήματος προς σοσιαλιστικές και διεθνιστικές κατευθύνσεις, θσπίζοντας ομοσπονδιακές, αλληλέγγυες και συνεταιριστικές σχέσεις μεταξύ των λαών, χωρίς τη μεσολάβηση των οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων λίγων, θα επιτρέψει τη δημιουργία μορφών ελευθερίας κίνησης που θα είναι πραγματικά ασφαλείς και ανοιχτές. Ενώ αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, πρέπει ταυτόχρονα να υπερασπιζόμαστε αδιάλλακτα τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των μεταναστών και να επισημαίνουμε και να καταπολεμούμε τις κυρίαρχες τάξεις όλων των χωρών, που είναι υπεύθυνες για αυτή τη δραματική κατάσταση.
Γι’ αυτό, για να βελτιώσουμε τη σχέση δυνάμεων εδώ και τώρα, πιστεύουμε ότι είναι θεμελιώδες να αγωνιστούμε για:
- την κατάργηση του Νόμου περί Αλλοδαπών
- κατάργηση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τη Μετανάστευση και το Άσυλο και διάλυση της Frontex
- την άμεση ενίσχυση του συστήματος υποδοχής
- να σταματήσουν αμέσως οι απελάσεις
Απέναντι στη συνοριακή σκλήρυνση, στον ρατσισμό, στην αντιπαράθεση μεταξύ των λαών: διεθνιστική και ταξική αλληλεγγύη!
Anticapitalistas
2/8/20296
[Anticapitalistas είναι το ισπανικό τμήμα της 4ης Διεθνούς]
Μετάφραση: ΤΠΤ – “4” από το: “Comunicado ante los hechos de Ceuta”