Το «Radical Socialist», το ινδικό τμήμα της 4ης Διεθνούς, συμφώνησε για ενοποίηση με το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας (RCPI). Θα πραγματοποιήσουν το Συνέδριο Ενοποίησής τους τον Δεκέμβριο. Αναδημοσιεύουμε παρακάτω τη Δήλωση Ενότητας που υιοθέτησαν μετά από συζήτηση στις 9 και 10 Αυγούστου 2026. Η 4η Διεθνής χαιρετίζει αυτή τη διαδικασία ενοποίησης και καλεί για οικονομική υποστήριξη προκειμένου να οργανωθεί το συνέδριο.
Το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας (RCPI) ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα για την απελευθέρωση της Ινδίας, ως αποτέλεσμα μιας διάσπασης στο τότε σταλινικό και ταξικά συμβιβαστικό ΚΚΙ το 1934, αρχικά ως Κομμουνιστική Ένωση και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε RCPI όταν μετατράπηκε σε κόμμα. Κεντρικός ηγέτης του RCPI ήταν ο Σαουμιεντρανάθ Ταγκόρ [Saumyendranath Tagore], Ινδός εκπρόσωπος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο οποίος άρχισε σιγά-σιγά να αμφισβητεί την «Αποικιακή Θέση», την απόφαση για την αποβολή του Τρότσκι και τη σεκταριστική γραμμή κατά την άνοδο του Χίτλερ, καθώς και τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό μέσα στην ΕΣΣΔ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, σημειώθηκε μια ισχυρή διαφοροποίηση μέσα στο RCPI, όταν ο Ταγκόρ αντιτάχθηκε σε αυτό που ορθώς θεωρούσε ως μια ακροαριστερή και τυχοδιωκτική γραμμή ένοπλης εξέγερσης, την οποία όμως υποστήριζε η πλειοψηφία της ηγεσίας υπό τον Πανναλάλ Ντασγκούπτα [Pannalal Dasgupta]. Αυτό οδήγησε σε διάσπαση. Ο Σουντίν Κουμάρ [Sudhin Kumar] κατάφερε να εξασφαλίσει μια ανάκαμψη αυτής της ομάδας, αφού απομακρύνθηκε από την πολιτική του Ντασγκούπτα η οποία υποστήριζε έναν άστοχο τοπικό ένοπλο αγώνα. Στη συνέχεια, όλες οι πλευρές γνώρισαν μια παρακμή, αλλά το RCPI συνέχισε να υπάρχει ως αριστερό κόμμα και κατάφερε να επανενωθεί.
Η 4η Διεθνής (FI), που ιδρύθηκε το 1938, προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας διάσπασης στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ενάντια στη μενσεβίκικη, καουτσκική απόκλιση υπέρ της ταξικής συνεργασίας και ενάντια στη γραφειοκρατική παρακμή υπό την ηγεσία της σταλινιστικής κλίκας, και αντανακλάστηκε σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Στην Ινδία, η ίδρυση του “Μπολσεβικικού-Λενινιστικού Κόμματος της Ινδίας και της Κεϋλάνης” [BLPIC], που αργότερα μετονομάστηκε σε BLPI, αποτέλεσε το “Ινδικό Τμήμα της 4ης Διεθνούς”. Το Ινδικό Τμήμα της 4ης Διεθνούς υπέστη αρκετούς πολιτικούς και οργανωτικούς κλονισμούς και πήρε διαφορετικές μορφές (ως πολιτική ομάδα) σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, όπως “Κομμουνιστική Ένωση”, το “Inquilabi Communist Sangathan”, “Ριζοσπάστες Σοσιαλιστές” (RS) κ.λπ., αλλά διατήρησε μια κοινή γραμμή καθ’ όλη τη διάρκεια. Οι RS (ως πολιτική ομάδα) λειτουργούσε τελευταία ως το τμήμα της ΤΔ στην Ινδία.
Τόσο το RCPI όσο και το ινδικό τμήμα της 4ης Διεθνούς έχουν κάποια λαμπρά επιτεύγματα, αλλά και σκοτεινά σημεία, στην ιστορία τους. Και οι δύο τάσεις παρουσιάζουν βασικά κοινά στοιχεία στις ιδεολογίες που τις διαμόρφωσαν, όμως και με κάποιες διαφορές επίσης, ορισμένες από τις οποίες έχουν χάσει τη σημασία τους με την πτώση του σοβιετικού μπλοκ και τις αλλαγές στην Κίνα. Ωστόσο, μια σύγκλιση αυτών των δύο τάσεων δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ πραγματικά, έστω και αν και έγιναν κάποιες προσπάθειες σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Παρά την εγγύτητα στις ιδεολογίες που τις διαμόρφωσαν, υπήρξαν ορισμένες διαφορές μεταξύ των δύο πολιτικών τάσεων όσον αφορά τις πρακτικές που εφάρμοσαν τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, με το μεταβαλλόμενο πολιτικό τοπίο και την κρίση του αριστερού κινήματος στην Ινδία, το RCPI και οι RS αισθάνθηκαν την ανάγκη να έρθουν κοντά και να ενωποιηθούν με βάση τις αρχικές ιδεολογίες που τα διαμόρφωσαν ως άξονα αυτής της ενοποίησης. Χωρίς να αγνοήσει τα λάθη που έγιναν, τα σκοτεινά σημεία και τις αποκλίσεις στο παρελθόν, και από τις δύο οργανώσεις (ή τους προκατόχους τους), αλλά θεωρώντας τα ως πολιτικά διδάγματα που πρέπει να αναγνωριστούν, η ενοποιημένη οργάνωση διατηρεί μόνο τη θετική κληρονομιά τους για την κοινή πορεία τους στις ημέρες που έρχονται.
Η ενοποιημένη οργάνωση συγκροτεί μια νέα ταυτότητα αναπαράγοντας την επαναστατική ιδεολογία του RCPI και των RS, και επιλέγοντας για όνομά της το RCPI, κρατώντας τη συνέχεια αυτού του ονόματος, κάτι που απουσιάζει στην περίπτωση του Ινδικού Τμήματος της 4ης Διεθνούς.
Το RCPI, όπως θα αποκαλούμε πλέον τον εαυτό μας, υποστηρίζει τις ακόλουθες αρχές:
Ότι ο σοσιαλισμός, ο αγώνας και ο στόχος μας, είναι εφικτός και επιθυμητός, αλλά όχι αναπόφευκτος. Θα οικοδομηθεί μέσω της αυτοαπελευθέρωσης της εργατικής τάξης, η οποία θα οδηγεί πίσω της όλες τις άλλες εκμεταλλευόμενες και καταπιεσμένες κατηγορίες -εθνικές μειονότητες, καταπιεσμένα φύλα και σεξουαλικές ταυτότητες, κάστες, αυτόχθονες [Αντιβάσι], και, σε ορισμένες περιπτώσεις, καταπιεσμένες θρησκευτικές μειονότητες-, χωρίς να αγνοούνται οι ταξικές πραγματικότητες.
Μια επανάσταση με την καθοδήγηση της εργατικής τάξης πρέπει αναπόφευκτα να οδηγήσει, αν είναι επιτυχής, στην εγκαθίδρυση της εξουσίας της εργατικής τάξης, υποστηριζόμενης από τους συμμάχους της μέσα από θεσμούς με την ευρύτερη δυνατή δημοκρατία, αποκλείοντας εξαρχής τους γραφειοκρατικούς και αυταρχικούς θεσμούς που περιορίζουν τη δημοκρατία. Αυτό εννοούσε ο Μαρξ με τον όρο «Δικτατορία του Προλεταριάτου», όχι την εξουσία ενός μόνο κόμματος και της γραφειοκρατικής του ηγεσίας, ούτε καν ενός μεγάλου ηγέτη ή μεγαλοήρωα [«Ek Nayak»].
Απορρίπτουμε τόσο τον λαϊκομετωπισμό (στρατηγική συνεργασία με αστικά κόμματα) όσο και τις ακροαριστερές εκδοχές του σταλινισμού, που υποστηρίζουν τον ηρωισμό των μειοψηφιών και την ένοπλη δράση τους σε βάρος των μαζικών κινητοποιήσεων και των μαζικών αγώνων.
Απορρίπτουμε την ιδέα της επανάστασης κατά στάδια. Μια επανάσταση με την ηγεσία της εργατικής τάξης δεν μπορεί να σταματήσει σε κάποιο αυθαίρετο σημείο πριν την κατάληψη των μέσων παραγωγής από την τωρινή άρχουσα τάξη· δεν μπορεί να σταματήσει σε ένα φαντασιακό “Εθνικό”, “Λαϊκό” ή “Νεο-δημοκρατικό” στάδιο. Συμφωνούμε ότι, εξαιτίας του άνισου και συνδυασμένου χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ινδία, εξακολουθούν να υπάρχουν καθήκοντα τα οποία τον 19ο αιώνα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως καθήκοντα μιας δημοκρατικής επανάστασης. Παρόλο που αυτό απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, απορρίπτουμε την άποψη ότι αυτό σημαίνει ένα ξεχωριστό στάδιο της επανάστασης. Η πολιτική εξουσία, η ουσία μιας επαναστατικής ανατροπής, πρέπει να βρίσκεται κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης, ανεξάρτητα από τα προκαπιταλιστικά κατάλοιπα και τις καπιταλιστικές στρεβλώσεις που πρέπει να καταπολεμηθούν.
Για εμάς, ο κομμουνισμός αντλεί από τις εμπειρίες σχεδόν τριών αιώνων αγώνων της εργατικής τάξης, επιτυχημένων και αποτυχημένων επαναστάσεων, από την επαναστατική πρακτική των προλεταριακών οργανώσεων από την εποχή της Κομμουνιστικής Ένωσης του 1847, των τριών πρώτων Διεθνών κατά τη διάρκεια των περιόδων ακμής τους, καθώς και από άλλους προοδευτικούς κοινωνικούς αγώνες, και τις διδασκαλίες του Καρλ Μαρξ, του Φρίντριχ Ένγκελς, του Βλαντιμίρ Λένιν, της Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Λέβ Τρότσκι, του Σαουμιεντρανάθ Ταγκόρ και πολλών άλλων μαρξιστών που ακολούθησαν. Γι’ αυτό και ο μαρξισμός μας αποτελεί επίσης μια μέθοδο ενσωμάτωσης των διδαγμάτων της συγκεκριμένης υλικής πραγματικότητας για την κοινωνική αλλαγή. Για τον λόγο αυτό, θέλουμε να τονίσουμε ότι ένα σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα πρέπει να παίρνει υπόψη του τις εξελίξεις από τη δεκαετία του 1940 και μετά.
Εκτιμούμε ότι η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και οι μετασχηματισμοί στην Κίνα σημαίνουν την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη σημερινή Κίνα και Ρωσία. Ακόμα και αν συνεχίζουμε να θεωρούμε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το ΝΑΤΟ ως τις κύριες ιμπεριαλιστικές απειλές, αντιτιθέμεθα σε οποιαδήποτε συμμαχία με τη Ρωσία ή την Κίνα στο όνομα του αντιιμπεριαλισμού. Η ομάδα των BRICS, η οποία περιλαμβάνει πολλές δικές της ιμπεριαλιστικές και υπο-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν αποτελεί αντιιμπεριαλιστικό μπλοκ.
Όλοι έχουμε επίγνωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη και άλλων οικολογικών ζητημάτων. Πρέπει όμως να τα εντάξουμε ρητά σε ένα σοσιαλιστικό πλαίσιο ταξικής πάλης. Ο αγώνας κατά της κλιματικής αλλαγής πρέπει επομένως να συνδεθεί με τον αγώνα για τον σοσιαλισμό.
Αυτά που υποστηρίζουμε στον σημερινό κόσμο και στη σημερινή Ινδία είναι η ισότητα των φύλων, τα δικαιώματα των εθνοτικών οντοτήτων, η πλήρης χειραφέτηση των καταπιεσμένων καστών από την καταπίεση των Βραχμάνων και των ανώτερων καστών, καθώς και η σύνδεση των δικαιωμάτων των Αντιβάσι με τις οικολογικές ανησυχίες. Δεν υποστηρίζουμε τις ακραίες μορφές της ταυτοτικής πολιτικής, αλλά αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα των πολλαπλών καταπιέσεων και ταυτοτήτων. Οι ταυτότητες είναι πραγματικές, και η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η αποξένωση που πηγάζουν από αυτές καταπατούν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν υπάρχει πορεία προς τον σοσιαλισμό χωρίς την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, διότι τα χειρότερα θύματα των διαχωρισμών και της καταπίεσης που βασίζονται στην ταυτότητα είναι οι ίδιες οι εργατικές τάξεις. Δεν θεωρούμε ότι πρέπει να απορριφθούν όλες οι οργανώσεις που αγωνίζονται για ταυτοτικά δικαιώματα. Πρέπει να προσεγγίσουμε τις προοδευτικές ανάμεσά τους.
Προτείνουμε ένα μεταβατικό πρόγραμμα, μια γέφυρα μεταξύ των άμεσων οικονομικών και άλλων μερικών αγώνων, αφενός, και του αγώνα για μια σοσιαλιστική εναλλακτική λύση, αφετέρου. Είναι σημαντικό να συνδυάσουμε τη παγκόσμια προοπτική με άμεσα και τοπικά αιτήματα. Για να πείσουμε τον κόσμο να στραφεί ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, να τον ενθαρρύνουμε να αντισταθεί, χρειάζονται επιτυχημένοι αγώνες που δίνουν θάρρος και αποδεικνύουν ότι οι μερικές νίκες είναι εφικτές. Οι επιτυχημένοι αγώνες απαιτούν καλύτερη οργάνωση. Αυτό ισχύει πάντα κατ’ αρχήν, αλλά σήμερα -σε μια εποχή που οι οργανωμένοι αγώνες της εργατικής τάξης έχουν αποδυναμωθεί και η αριστερά είναι κατακερματισμένη- είναι σημαντικό να προωθούμε την πρακτική συνεργασία με τρόπο μη σεκταριστικό, ειδικά μεταξύ της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, και ταυτόχρονα να υποστηρίζουμε τους εργαζόμενους στην αυτοοργάνωσή τους.
Χρειαζόμαστε συγκεκριμένα προγράμματα και την αναγνώριση των δικών μας παραλείψεων σε σχέση με τις γυναίκες και τις σεξουαλικές μειονότητες -συμμετοχή στους αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+, προσέλκυση μελών από αυτές τις ομάδες, εξασφάλιση μεγαλύτερου χώρου για αυτές τις ομάδες στις συνεδριάσεις και στις ηγεσίες του κόμματος. Με τον ίδιο τρόπο, χρειαζόμαστε συγκεκριμένα προγράμματα και αναγνώριση ενός ειδικού προσανατολισμού για την πολλαπλή καταπίεση και εκμετάλλευση των Νταλίτ και των Αντιβάσι, καθώς και την προσέλκυσή τους, δημιουργώντας περισσότερο χώρο για αυτούς όχι μόνο στο σώμα των μελών αλλά και στην ηγεσία του κόμματος.
Είμαστε υπέρ της οικοδόμησης ενός λενινιστικού κόμματος, το οποίο δεν αποτελεί δόγμα της θεωρίας για το κόμμα, αλλά έναν θεμελιώδη πολιτικό πυλώνα της σοσιαλιστικής επανάστασης, απαλλαγμένο από οποιεσδήποτε σταλινικές ή σοσιαλδημοκρατικές στρεβλώσεις. Για εμάς, η σημασία του δημοκρατικού κεντρισμού είναι πολιτική και υπερβαίνει κατά πολύ την οργανωτική του διάσταση· δεν αποτελεί κάποιο σταθερό πρότυπο μέσα στη μεταβαλλόμενη ή κλιμακούμενη δυναμική των ταξικών αγώνων. Το δικαίωμα όλων των τμημάτων του κόμματος να κοινοποιούν τις απόψεις τους στα άλλα τμήματα, η ενότητα στη δράση όταν αυτή αποφασίζεται σύμφωνα με την προγραμματική κατανόηση, το δικαίωμα των μειοψηφιών να αμφισβητούν την πλειοψηφία, το δικαίωμα να ενεργούν ξεχωριστά όταν οι αποφάσεις έρχονται σε αντίθεση με το βασικό πρόγραμμα, οι τακτικές εκδόσεις, τα συνέδρια, οι συναντήσεις (μεταξύ τους και οι διαδικτυακές), κ.λπ., αποτελούν μερικές κοινές πρακτικές.
Το «Προλετάριοι, όλου του κόσμου, ενωθείτε» δεν είναι ένα απλό σύνθημα για να φωνάζουμε, αλλά μια έκκληση για να εφαρμόσουμε το διεθνισμό. Αυτός είναι και ο λόγος, επομένως, ότι επιθυμούμε να αποκτήσουμε το καθεστώς του «μόνιμου παρατηρητή» της 4ης Διεθνούς. Θα προσπαθήσουμε επίσης να συνεργαστούμε με οργανώσεις που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες σε όλο τον κόσμο.
Δήλωση για την ενοποίηση του RCPI και του Radical Socialist, που υιοθετήθηκε μετά από συζήτηση στις 9 και 10 Αυγούστου 2026.
Έκκληση για οικονομική υποστήριξη
Το Radical Socialist και το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας (RCPI) θα διοργανώσουν ένα ενοποιητικό συνέδριο τον Δεκέμβριο. Σχεδιάζουν να νοικιάσουν έναν μικρό βουδιστικό χώρο, όχι ξενοδοχείο, αλλά που να διαθέτει αίθουσα συνεδριάσεων. Ο προβλεπόμενος προϋπολογισμός είναι 450.000 ρουπίες, ή περίπου 4.100 €. Σε περίπτωση ξενοδοχείου, το κόστος θα ανερχόταν σε περίπου 1.000.000 ινδικές ρουπίες (9.000 €).
Το νταραμσάλα, το οποίο διαθέτει απλώς μια μικρή αίθουσα, σημαίνει ότι θα πρέπει να προσληφθεί και μια ομάδα μαγείρων για την προετοιμασία του φαγητού, να εξασφαλιστεί κατάλυμα για τους συντρόφους, τόσο από την Ινδία όσο και από το εξωτερικό, που δεν θα μπορούν να προσαρμοστούν μέσα στο νταραμσάλα, καθώς και μια αίθουσα για τη δημόσια συγκέντρωση όπου θα ανακοινωθεί η συγχώνευση, εκτύπωση αφισών κ.λπ.
Δεδομένης της συγκεκριμένης κατάστασης, ζητάμε οικονομική υποστήριξη για τη διοργάνωση του συνεδρίου.
Μπορείτε να καταθέσετε την ενίσχυσή σας στο λογαριασμό:
Όνομα λογαριασμού: A.F.E.S.I. (Association pour la Formation, l'Education et la Solidarité Internationale)
IBAN: BE03 0013 9285 0884
Κωδικός BIC/SWIFT: GEBABEBB
Με την επισήμανση: Unity Congress India
Μετάφραση: ΤΠΤ – “4”